left right index news bio disco pictures articles distro contact
IO PAGES |by Roberto Lambooy

De Zweden kunnen er iets van als het op een desolate sfeer aankomt, maar ook op de andere helft van het Scandinavische schiereiland kunnen ze er wat van getuige deze tweede plaat van het Noorse Circles End. Stylistisch gezien ligt dit werk redelijk dicht in de buurt van het nieuwere Anekdoten werk. Gitaarplukjes die een zekere jaren 60 stijl hebben, lome zang, sferisch. De composities liggen qua lengte weliswaar wat dichter in de buurt van pop, maar de klank is dat zeker niet en de structuur verraadt diepgang. Wat een belangrijk verschil is, is dat Circles End de bij Anekdoten zo duidelijk aanwezige Mellotron ontbeert. Ontbeert, ja, want dit zorgt er toch voor dat de sfeer minder symfonisch is. Het orgel kan dat niet goedmaken, de al genoemde gitaarlickjes zijn minder meeslepend, terwijl de op de Mellotron gelijkende geluiden slechts incidenteel worden gebruikt. Maar kop op, niet gesomberd, we hebben hier zeker niet te maken met een slechte plaat. Integendeel: de kracht van deze plaat overheerst met sterke doorknede composities, mooie zang en goede instrumentbeheersing. Een lome sfeer die prachtig aansluit bij de warme lenteavond waarop ik deze recensie afrond. Info: www.karismarecords.no.